تفاوت بین will و going to در انگلیسی چیست؟ + فرمول و مثال کاربردی

will یا going to دو مورد رایج در انگلیسی هستند که برای اشاره به آینده و برای بیان کارها و اتفاقاتی که هنوز رخ نداده‌اند به کار می‌روند. این دوکلمه اغلب به‌جای یکدیگر و بدون هیچ مشکلی، به‌خصوص در گفتار غیررسمی، استفاده می‌شوند، اما در نوشتار رسمی و نحوه به‌کارگیری، معنا و بار احساسی‌شان، تفاوت‌های جزئی با هم دارند.

اگر تابه‌حال در یک آموزشگاه زبان انگلیسی شرکت کرده باشید، احتمالاً متوجه شده‌اید که مدرس‌ها معمولاً روی همین نکته ظریف تأکید زیادی می‌کنند، چون استفاده نادرست از will و going to می‌تواند معنای جمله را به طور کامل تغییر دهد.

اگر هنوز مطمئن نیستید که چه زمانی از will یا going to استفاده کنید، در ادامه این مطلب قصد داریم با زبانی ساده، فرق will و going to را ازهرجهت، از تفاوت گرامر will و going to گرفته تا کاربردهای رایج، ساختار منفی و سؤالی بررسی کنیم تا تفاوت will و going to را با مثال‌های واقعی، نکات گرامری و اشتباهات رایج یاد بگیرید و در مکالمه و آزمون‌های زبان با اطمینان از آن‌ها استفاده کنید.

تفاوت بین will و going to

 will بیشتر هنگام اشاره به آینده با قطعیت، برای تصمیم‌های آنی، پیش‌بینی‌های کلی و وعده‌ها استفاده می‌شود و going to برای اشاره به رویدادهایی که قبلاً برنامه‌ریزی شده‌اند و پیش‌بینی‌هایی که بر اساس شواهد موجود انجام می‌شوند، به کار می‌رود. برای درک بهتر تفاوت بین will و going to، باید به دو جنبه مهم صحبت درباره واقعیت‌ها و صحبت درباره آینده توجه کنیم.

صحبت کردن در مورد واقعیت ها

وقتی می‌خواهیم درباره حقیقتی کلی یا قانونی طبیعی صحبت کنیم که همیشه صادق است، معمولاً از will استفاده می‌کنیم، نه going to، مثلاً:

• Water will boil at 100 degrees Celsius (آب در دمای صددرجه‌ سانتی‌گراد به جوش می‌آید)
• The sun will rise tomorrow (خورشید فردا طلوع خواهد کرد)

در این نوع جملات، going to کاربردی ندارد، چون موضوع درباره یک برنامه یا پیش‌بینی خاص نیست، بلکه یک واقعیت علمی یا طبیعی همیشگی است. یکی از اشتباهات رایج زبان‌آموزان همین‌جاست. بسیاری تصور می‌کنند؛ چون درباره زمانی در آینده صحبت می‌کنند، باید حتماً از going to استفاده کنند، درحالی‌که وقتی موضوع یک قانون طبیعی یا حقیقت همیشگی است، will گزینه درست‌تر و طبیعی‌تر است. going to معمولاً برای اتفاقاتی استفاده می‌شود که در حال حاضر نشانه‌های آن را می‌بینیم.

صحبت کردن در مورد آینده

 وقتی صحبت از رویدادها، تصمیم‌ها یا برنامه‌های آینده باشد، انتخاب بین will و going to به نیت گوینده بستگی دارد. اگر تصمیم در همان لحظه گرفته شود، will مناسب‌تر است، درحالی‌که going to برای برنامه‌هایی است که از قبل چیده شده‌اند. برای درک بهتر این مفاهیم، می‌توانید در یک کلاس زبان انگلیسی معتبر شرکت کنید تا با تمرین‌های کاربردی، این تفاوت‌ها در ذهن شما نهادینه شود.

• Oh, we don’t have sugar Don’t worry, I’ll buy some (شکر نداریم. نگران نباش، من کمی می‌خرم)  (تصمیمی که همین‌الان گرفته شده)
• Why are you undressing? Because I’m going to go for a swim (چرا لباس‌هایت را درمی‌آوری؟ چون می‌خواهم بروم شنا) (برنامه‌ای که از قبل هماهنگ شده)

کاربردهای will در انگلیسی

فعل کمکی will با فرمول ساختاری (Subject + will + verb (base form)) کاربردهای متنوعی دارد که در ادامه به مهم‌ترین آن‌ها می‌پردازیم:

وعده و تعهدها

وقتی می‌خواهیم قول بدهیم کاری را انجام دهیم، از will استفاده می‌کنیم تا حس اطمینان و قطعیت را در لحظه صحبت منتقل کنیم. برخلاف going to، بار احساسی بیشتری دارد.

• I will always support you (همیشه از تو حمایت می‌کنم)
• We will finish the project on time (پروژه را به‌موقع تمام می‌کنیم)
• I will call you tomorrow (من فردا حتماً با شما تماس خواهم گرفت)

ارائه دادن پیشنهاد یا درخواست

 برای ارائه پیشنهاد کمک یا مطرح‌کردن درخواست مؤدبانه، will معمولاً در لحظه و بدون برنامه‌ریزی قبلی مطرح می‌شود؛ یعنی گوینده در همان لحظه تصمیم می‌گیرد کمک کند یا درخواستی داشته باشد، برخلاف going to که نیازمند نوعی برنامه‌ریزی از قبل است.

• Wait, I will help you carry this bag (پیشنهاد کمک‌کردن)
• Will you close the window, please? (درخواستی مؤدبانه)

پیش بینی اتفاقات بدون شواهد قطعی

 وقتی درباره آینده حدس می‌زنیم؛ اما هیچ مدرک یا نشانه مشخصی در دست نداریم، از will استفاده می‌کنیم. این نوع پیش‌بینی معمولاً بر پایه باور شخصی یا تجربه کلی است، نه شواهد عینی.

• I think it will rain next week یا I think he’ll win the election (پیش‌بینی بر پایه‌ حدس شخصی)
• She will probably like this gift یا I think she will pass the exam (پیش‌بینی بدون مدرک قطعی)

گاهی اوقات، اندکی تفاوت بین will و going to برای پیش‌بینی‌ها وجود دارد. مثلاً این دو جمله را مقایسه کنید:

• The conference starts in 10 minutes. We are going to be late

کنفرانس ۱۰ دقیقه دیگر شروع می‌شود. ما دیر خواهیم کرد. (نمی‌توانیم در ۱۰ دقیقه در کنفرانس باشیم).

• We need to hurry up. We’ll be late for the conference

ما باید عجله کنیم. ما برای کنفرانس دیر خواهیم کرد. (فکر می‌کنم دیر به کنفرانس برسیم)

اتخاذ تصمیم ناگهانی

 یکی دیگر از تفاوت‌های اصلی will و going to این است که will برای تصمیم‌هایی به کار می‌رود که در همان لحظه صحبت گرفته می‌شوند، نه از قبل. این دو جمله را با هم مقایسه کنید:

• Sarah said she needs to talk to you. Oh, I didn’t know. I’ll call her in a minute

سارا گفت که باید با تو صحبت کند. اوه، نمی‌دانستم. یک دقیقه دیگر به او زنگ می‌زنم (من این تصمیم را هنگام مکالمه گرفتم).

• ‘Sarah said she needs to talk to you. Yes, I know. I’m going to call her in a minute

سارا گفت که باید با تو صحبت کند. بله، می‌دانم. من الان بهش زنگ می‌زنم. (من قبل از اینکه این مکالمه را داشته باشم تصمیم گرفته بودم).

یا مثلاً وقتی تلفن زنگ می‌زند:

• The phone is ringing. I will answer it (تصمیم دقیقاً در همان لحظه گرفته شده)

کاربردهای going to در انگلیسی

 به‌طورکلی، هر جا صحبت از چیزی است که یا از قبل تصمیم گرفته شده یا نشانه‌های آن همین حالا در برابر چشمان ما قرار دارد، going to با فرمول ساختاری (Subject + am/is/are + going to + verb (base form)) انتخاب طبیعی‌تری نسبت به will خواهد بود.

پیش بینی اتفاقات براساس شواهد

بر خلاف will، وقتی پیش‌بینی ما بر اساس نشانه یا مدرکی است که همین حالا می‌بینیم، از going to استفاده می‌کنیم.

• Look at those dark clouds! It is going to rain یا Don’t drive like a crazy man. We’re going to have an accident (پیش‌بینی بر اساس شواهد قابل‌مشاهده)
• He didn’t sleep at all last night; he is going to be exhausted today یاThe doctor said I’m going to have a girl (پیش‌بینی بر اساس شواهد و دلایل موجود)

در همه این مثال‌ها، گوینده صرفاً حدس نمی‌زند، بلکه بر اساس چیزی که در همان لحظه می‌بیند یا می‌داند نتیجه می‌گیرد که اتفاقی قرار است بیفتد.

برنامه ریزی قبلی

going to برای بیان تصمیم‌ها و برنامه‌هایی که از قبل گرفته شده‌اند نیز کاربرد دارد.

• We are going to visit our grandparents this weekend (برنامه‌ای که از قبل تصمیم‌گیری شده)
• I am going to start a new course next month (برنامه‌ریزی از قبل برای آینده)

منفی و سوالی کردن با will

 برای منفی کردن will، کافی است not را بلافاصله بعد از آن اضافه کنیم که در حالت کوتاه شده به‌صورت won’t نوشته می‌شود:

• Subject + will not (won’t) + verb
• I will not (won’t) go to the party

برای سؤالی کردن جمله نیز، جای فاعل و will را با هم عوض می‌کنیم:

• Will + subject + verb
• ?Will you come with us

منفی و سوالی کردن با going to

 برای منفی کردن going to، کلمه not بعد از فعل to be (am/is/are) قرار می‌گیرد:

• Subject + am/is/are + not + going to + verb
• She is not (isn’t) going to attend the meeting

 برای سؤالی کردن با going to نیز فعل to be به ابتدای جمله منتقل می‌شود:

• Am/Is/Are + subject + going to + verb
• ?Are they going to move to a new house

سخن پایانی

به طور خلاصه، will بیشتر برای تصمیم‌های آنی، وعده‌ها، پیشنهادها و پیش‌بینی‌های بدون شواهد قطعی به کار می‌رود، اما going to برای برنامه‌های ازپیش‌تعیین‌شده و پیش‌بینی‌هایی که بر پایه شواهد عینی هستند مناسب‌تر است.

رایج‌ترین اشتباهی که زبان‌آموزان درباره تفاوت will و going to مرتکب می‌شوند، نادیده‌گرفتن نیت پشت جمله است. یعنی توجه نمی‌کنند که آیا صحبت از یک تصمیم آنی است یا برنامه‌ای ازپیش‌تعیین‌شده و آیا پیش‌بینی بر پایه شواهد عینی است یا صرفاً یک حدس شخصی.

برای رفع این اشتباهات، بهترین راه ساختن جملات متعدد با هر دو ساختار و مقایسه مستقیم آن‌هاست. با تمرین مستمر، توجه به مثال‌های کاربردی و در صورت امکان بازخورد گرفتن از یک مدرس مجرب، به‌زودی می‌توانید این دو ساختار را به‌درستی و بدون تردید در مکالمات روزمره و آزمون‌های زبان به کار ببرید.

سوالات متداول