آیلتس ایندیکیتور (IELTS Indicator) یک نسخه موقت و آنلاین آزمون IELTS بود که در دوران همهگیری کرونا برای داوطلبانی طراحی شد که امکان شرکت در آزمون حضوری را نداشتند. این آزمون در حال حاضر دیگر ارائه نمیشود. در ادامه این مطلب اطلاعات کاملتری در مورد آیلتس ایندیکیتور از جمله ساختار آن و تفاوت این آزمون با آیلتس معمولی ارائه شده است.
آیلتس ایندیکیتور (IELTS Indicator) یک آزمون آنلاین موقت بود که در دوران همهگیری کرونا برای ارزیابی مهارت زبان انگلیسی داوطلبان طراحی شد. این آزمون در زمانی ارائه شد که امکان برگزاری آزمون حضوری آیلتس وجود نداشت. در حال حاضر این آزمون دیگر برگزار نمیشود و فقط بهعنوان یک ابزار موقت در همان دوره شناخته میشود.
این آزمون در زمان فعال بودن خود بهصورت آنلاین و از خانه برگزار میشد و چهار مهارت اصلی زبان انگلیسی را پوشش میداد. داوطلبان با استفاده از کامپیوتر شخصی و اینترنت پایدار در آزمون شرکت میکردند. نتایج معمولاً در مدت کوتاهتری نسبت به آزمون حضوری اعلام میشد، اما این ویژگیها مربوط به دورهای است که آزمون فعال بود و اکنون دیگر کاربردی ندارد. در حالت کلی ویژگیهای آیلتس ایندیکیتور که آن را از نسخههای قدیمی متمایز میکند، عبارتاند از:

در زمان برگزاری، این آزمون بهصورت اینترنتی و در یک بازه زمانی مشخص برگزار میشد. بخشهای Listening، Reading و Writing بهصورت آنلاین انجام میشدند و بخش Speaking نیز به شکل تماس ویدیویی با ممتحن برگزار میگردید. آزمون در یک جلسه مشخص انجام میشد و داوطلب باید در زمان تعیینشده در آزمون شرکت میکرد. پیش از شروع آزمون، آزموندهندگان باید مطمئن میشدند که میکروفون، اسپیکر و دوربین لپتاپ یا کامپیوتر خانگی آنها بهدرستی کار میکنند (بهویژه برای بخش اسپیکینگ). ضمن اینکه آنها نمیتوانستند این آزمون را روی موبایل یا تبلت انجام دهند.
آزمون آیلتس ایندیکیتور آکادمیک هفتهای یکبار و در یکزمان مشخص بهصورت آنلاین برگزار میشد. متقاضیان باید آزمون را در زمان تعیینشده شروع میکردند؛ زیرا این یک آزمون لایو بود و نمیتوانستند بعداً در آزمون شرکت کنند. آنها باید آزمون را در یک جلسه انجام دهند، بنابراین باید مطمئن میشدند که برای کل مدت آزمون (۲ ساعت و ۴۵ دقیقه) وقت دارند. نمیتوانستند آزمون را متوقف کنند و بعداً برگردند.
آزمون شنیداری ۳۰ دقیقه، آزمون خواندن ۶۰ دقیقه و آزمون نوشتاری ۶۰ دقیقه طول میکشید. آزمون Speaking نیز بهصورت جداگانه و در زمان متفاوت توسط یک ممتحن آیلتس از طریق یک تماس تصویری امن و غالباً از طریق پلتفرم ویدئوکنفرانس Zoom انجام میشد. متقاضیان باید پیش از آزمون از سازگاری سیستم، وبکم، میکروفن و سرعت اینترنت خود مطمئن میشدند. همچنین چون آزمون آنلاین بود، هرگونه اختلال فنی میتوانست روی تجربه آزمون تأثیر بگذارد.
نمرهدهی در IELTS Indicator بر اساس همان سیستم Band Score از ۱ تا ۹ انجام میشد و هر مهارت بهصورت جداگانه نمره داشت. نمره نهایی نیز میانگین چهار مهارت بود. با این حال، این نمرات صرفاً جنبه ارزیابی موقت داشتند و جایگزین مدرک رسمی آیلتس محسوب نمیشدند.
تفاوت اصلی این دو آزمون در نحوه برگزاری و میزان اعتبار آنها بود. آیلتس معمولی بهصورت حضوری و در مراکز رسمی برگزار میشود و برای اهداف مهاجرتی و تحصیلی کاملاً معتبر است. در مقابل، IELTS Indicator یک نسخه آنلاین و موقت بود که تنها در دوره کرونا ارائه شد و کاربرد محدودی برای ارزیابی سطح زبان داشت.
| ویژگی | آیلتس معمولی (Academic/General) | آیلتس ایندیکیتور (Indicator) |
| هدف اصلی | سنجش استاندارد و رسمی زبان | ارزیابی جایگزین در شرایط خاص |
| اعتبار قانونی | مورد پذیرش تمام سفارتخانهها و دانشگاهها | بیشتر برای کاربردهای داخلی و ارزیابی شخصی |
| نحوه برگزاری | حضوری در مراکز آزمون مجاز | بهصورت آنلاین و غیرحضوری و از راه دور |
| هزینه | معمولاً بالاتر و رسمیتر | اقتصادیتر و منعطفتر |
| محتوا | بسیار سختگیرانه و با استانداردهای رسمی | مشابه اما با تمرکز بر سنجش سریع سطح |
| میزانپذیرش | گستردهتر | محدودتر |
نکته بسیار مهم که باید متذکر شویم این است که اگر هدف متقاضیان ارائه مدرک برای اداره مهاجرت یا دانشگاههای خارجی بود، حتماً باید از نوع رسمی آیلتس استفاده میکردند. آیلتس ایندیکیتور بیشتر برای این بود که متقاضیان بدانند آیا برای شرکت در آزمون آیلتس اصلی آماده هستند یا خیر.
در زمان فعال بودن IELTS Indicator، روش آمادهسازی برای این آزمون تقریباً مشابه آزمون آیلتس رسمی بود، زیرا ساختار و نوع سؤالات آن بر اساس همان استانداردهای آزمون آیلتس طراحی شده بود. داوطلبان برای موفقیت در این آزمون باید هر چهار مهارت اصلی زبان انگلیسی یعنی Listening، Reading، Writing و Speaking را بهصورت همزمان تقویت میکردند.
از آنجا که این آزمون بهصورت آنلاین و در محیط خانگی برگزار میشد، بخشی از آمادگی به مهارتهای فنی نیز مربوط بود. داوطلبان باید پیش از آزمون از عملکرد صحیح تجهیزات خود مانند کامپیوتر، دوربین، میکروفن و اینترنت پایدار اطمینان حاصل میکردند تا در طول آزمون دچار مشکل فنی نشوند.
از نظر آموزشی، تمرین با آزمونهای زماندار اهمیت زیادی داشت، زیرا IELTS Indicator مانند آیلتس واقعی محدودیت زمانی دقیق داشت و امکان توقف یا جبران زمان از دسترفته وجود نداشت. به همین دلیل، مدیریت زمان در پاسخگویی به سؤالات یکی از کلیدیترین بخشهای آمادگی محسوب میشد.
همچنین داوطلبان معمولاً از منابع آموزشی مشابه آیلتس اصلی استفاده میکردند، مانند شرکت در دوره آیلتس، نمونه سؤالات رسمی، پادکستهای انگلیسی، متون آکادمیک و تمرین Writing با ساختار استاندارد. برای بخش Speaking نیز تمرین مکالمه با پارتنر یا ضبط صدا رایج بود تا فرد بتواند روانی و دقت گفتار خود را بهبود دهد.

آیلتس ایندیکیتور (IELTS Indicator) در واقع یک آزمون موقت و آنلاین بود که در دوران همهگیری کرونا برای سنجش سطح زبان انگلیسی داوطلبان طراحی شد. این آزمون زمانی ارائه شد که برگزاری آزمونهای حضوری آیلتس با محدودیت مواجه شده بود و به همین دلیل بهعنوان یک راهکار اضطراری مورد استفاده قرار گرفت.
با این حال، پس از بازگشت شرایط عادی و از سر گرفته شدن برگزاری آزمونهای حضوری آیلتس در مراکز رسمی، ارائه IELTS Indicator متوقف شد و دیگر بهعنوان یک آزمون فعال در دسترس نیست. بنابراین امروزه این آزمون کاربرد اجرایی یا قابل ثبتنام ندارد.
با وجود این، آشنایی با IELTS Indicator میتواند به زبانآموزان کمک کند تا بهتر متوجه شوند در دوره کرونا چه گزینههایی برای ارزیابی سطح زبان وجود داشت و چرا برخی دانشگاهها در آن دوره از آن استفاده میکردند.
در حال حاضر، اگر هدف شما مهاجرت، تحصیل یا دریافت پذیرش رسمی است، تنها نسخههای معتبر آزمون آیلتس (حضوری یا نسخههای رسمی مورد تایید مراکز آزمون) قابل استفاده هستند.
مدت زمان کلی آزمون مشابه آیلتس استاندارد بود. بخش Listening حدود ۳۰ دقیقه، Reading و Writing هرکدام ۶۰ دقیقه طول میکشیدند. بخش Speaking نیز در جلسهای جداگانه برگزار میشد و حدود ۱۱ تا ۱۴ دقیقه زمان داشت.
برای بخش Speaking، داوطلبان باید از یک کامپیوتر مجهز به دوربین و میکروفن استفاده میکردند و معمولاً نرمافزارهای تماس تصویری مانند Zoom به کار گرفته میشد. اتصال اینترنت پایدار نیز ضروری بود.
نمرات این آزمون فقط توسط برخی مؤسسات و دانشگاهها بهصورت محدود و موقت پذیرفته میشد. این آزمون هرگز جایگزین آیلتس رسمی نبود و برای اهداف مهاجرتی یا پذیرشهای رسمی اعتبار جهانی نداشت.